معنای من سلام
باز هم مسافر کویرت، عاشقت، مجنونت، بیقرار شده برایت؛ و دلتنگ... حالت خوب است معنا؟... تازگی ها چه خبر؟ بی خبر از دل دلواپس ما خوش می گذرد؟... از حال بی هوای من اگر بپرسی، خوبم و خراب. خوب خدا و خراب تو...
خوب خدایی که دوستم دارد. با تمام بدی هایم دوستم دارد. من هرچه بدتر می شوم، او مهربان تر. هرچه من رو می گردانم مهربانی اش فراگیرتر می شود تمام هستی ام را. خدایی که تنگ تر در آغوشم می گیرد هرچه من بیشتر دست و پا می زنم... هرچه بیشتر گلایه می کنم، گریه می کنم، بی تابی می کنم و خراب می شوم... خراب نبودن های تو. خراب تو که ندارمت... که باید باشی و نیستی... که از همیشه بیشتر باید باشی و نیستی... خراب لبخند تو که آرام دل آشوب من است... و چشم هایت که مرهمی ست بر تمام بیقراری هایم... من خوبم معنا... خوبم و خراب... خوب خدا و خراب تو...
دارم ستاره می شوم معنا... ستاره در حریم هوای حرمی که لایقش نیستم... خدایی که در این نزدیکی ست معنا، مرا دعوت کرده به خانه اش... خانه ای که جای فرشتگان است و پاکان... که نمی دانم چرا، چطور، به کدام اجازت می خواهد راهم ببرد به آنجا؟!... آنجا محل گذر فرشته هاست... فرشته هایی که مشق شب شان تکرار پاکی توست... مرا بی تو چطور راه می دهند آنجا؟... مرا که بدم، تاریکم، سیاهم. که اگر دوست داشتن تو روشنی ام نشود خودم هم خودم را گم می کنم بس که درگیر شده ام در پیچ و تاب های دنیا... من لایق نبودم معنا... به مسجدالحرام پا گذاشتن لیاقت می خواهد معنا... کار هر کسی نیست... تو باید آنجا بروی... تو که خوبی... که پاکی... چون منی روسیاه را چه به ملاقات خدا رفتن؟... اما دعوت کرده مرا خدا... دستم را گرفته که پا به پا ببرد به خانه اش... تو که نازنین ترینی معنا دعا کن که لایق باشم برای نفس کشیدن در پاکی بی حد و مرز هوای آنجا. دعا کن می رم پاک برگردم. دعا کن رفتنم مثل خیلی از رفتن ها خالی نباشد. دعا کن طوری برگردم که خودم شرم نکنم از دیدن تصویر خودم توی آینه. دعایم کن معنا... همه که به خوبی تو نیستند نازنین دلم... تو ماه باش، خورشید باش، آسمان باش؛... من اما دارم ستاره می شوم... دعا کن که ستاره ای خاموش نباشم...

درون پيله ی سردرگمی اسيرم، آه!
کسی برای پريدن، به من توان بدهد

به دشت خيره شدم تا مگر که قاصدکی
نشانه ای به من از يار مهربان بدهد

و کاش رنگ غزلهای ناسروده ی من
بهار شعر مرا، شور ناگهان بدهد

هزار بيت به وصفش قصيده می خوانم
اگر که بغض گلوگير من امان بدهد

من از حکايت آشفتگی پرم، اما
کجاست او که مرا جرات بيان بدهد؟

هميشه منتظرم تا عزيز خوش خبری
خبر ز آمدن او دوان دوان بدهد

چه سرد مرده ام اينجا، کجاست دستی که
به بند بند وجودم دوباره جان بدهد؟...

هرکجا شرح صفای تو دهند
آب آبـی شـود از حـيـرانـی

مهتاب × شب ≠ معنا
بهار + باران ≠ معنا
خورشید + نور × روشنی ≠ معنا
آسمان + ماه ^{ستاره ها} ≠ معنا

نمی شود معنا! جور درنمی آید! هرکار می کنم هیچکدام از این معادله ها جفت و جور نمی شوند! تو در نمی آیی! هرچه کم و زیاد می کنم جواب هیچکدامشان تو نمی شوی!...
در نظر منی، اما من هیچ جوری نمی توانم توضیح بدهم تو را. هرچه فکر می کنم هیچ کلمه ای، واژه ای، راهی پیدا نمی کنم که بشود تو را شرح بدهم یک جوری که بفهمند این زمینی ها. تو خوبی معنا، پاکی، بزرگی، اما وسعت این همه را نمی توان تصویر کرد... تو در کلمه جا نمی شوی... آنقدر بزرگی که عرش و هفت آسمان هم برای اندازه گیری ش کم است؛ چه رسد به واژه و من!...
دیشب، باز هم من بودم و جمع غریب آشنایانی که نمی شناسمشان. همه بودند... بزرگ و کوچک دور هم نشسته بودند حرف می زدند، می گفتند، می خندیدند. آخر یکی دوتا مهمان عزیز آمده اند این روزها از راه دور. می خواهند همه این یکی دور روز را که هستند دور هم باشند. هیچکس اما حواسش به من نیست... هیچکس حواسش نیست که من چقدر دلم می گیرد بین این آدم ها وقتی که تو نیستی... هیچکس نمی فهمد پشت لبخند من بغضی ست که می خواهد راه خودش را باز کند و باران شود روی گونه هایم... زمین و زمان هم که یکجا جمع بشوند به کار من نمی آیند وقتی تو نباشی. هیچ کدام این آدم ها که تو نمی شوند معنا... گیرم که تمام آدم های دنیا گرد هم بیایند، من تو را می خواهم. هوای دل گرفته ی من آفتاب چشمان تو را کم دارد. این ابرها هرچقدر هم که می بارم باز نمی شوند از هم. معنا، من بی تو می میرم! نمی توانم درک کنم این نبودن هایت را... نمی شود که کنار بیایم با جای خالی ات میان این آدم هایی که دوستم دارند انگار؛  و من هم شاید... فرض کنیم که خوب باشند همه ی این آدم ها، به خوبی تو که نمی شوند... نگاه هیچکدامشان که پر نمی کند جای خالی آسمان چشمان روشن تو را... لبخند تورا، حتی شبیه اش را هم نمی شود پیدا کرد میان این همه خنده های بی دلیل... معنا چه کرده ای با من؟!... کجا برده ای دلم را؟!...
معنا... معنا... معنا...
معنای خوب نازنین من... چقدر دلم تنگ شده برایت معنا... چقدر تنهاترم از همیشه این روزها... هوای بغضم باران نمی شود بی تو... من دلم می خواهد توی آغوش نازنین تو ببارم... من دلم می خواهد تو را بی هیچ کلامی در آغوش بگیرم و ببارم... و ببارم... و ببارم... آنقدر که خدا هم دلش بسوزد برای من. که دیگر نگیرد تو را از من. معنا... من تو را کم دارم... کم دارمت و می دانم که کمم برای تو... می دانم معنا... می دانم که تو باید شانه به شانه فرشته ای از آسمان بیاستی اگر که لایقت باشد... چقدر تو خوبی معنا... چقدر خوبی... که آسمان هم با تمام عظمتش مات مانده از تصور حجم لطافت پاک روح خدایی ات... چقدر تو خوبی معنای من... چقدر خوبی... ثریای نگاه من هیچگاه به گرد روشنی ات هم نمی رسد، می دانم تاریکم اما دوستت دارم معنا... توضیح نمی خواهد این عبارت! من دوستت دارم معنای من. «دوستت دارم» های تو قد جمله نمی شوند. من اما دلم می خواهد که تو بدانی. دوست دارم به تو نشان بدهم وسعت احساسم را. معنا، این «دوستت دارم» ها بی تو که ارزشی ندارند! تا به پای تو ریخته نشوند که معنا نمی گیرند!... این «دوستت دارم» ها مال تواند... برای تواند... گیرم که نشنوی شان، من اما دلم می خواهد بنویسم که تو معنای منی... که چقدر عزیزی برای من... که من هیچم بی تو...
من اندازه ی از تو نوشتن هم نمی شوم حتی؛ عاشقانه های بی سر و ته ام را به وسعت نگاهت ببخش معنا... من فقط دلم می خواهد تکرار کنم که «دوستت دارم»...

هرگز حديث حاضر و غايب شنيده ای؟!
من در ميان جمع و دلم جای ديگر است...

محو توام چنان که ستاره به چشم صبح
يـا شـبـنـم سـپـيـده دمـان آفـتـاب را

بی تابم  آن چنان که درختان برای باد
يا کودکان خفته به گهواره خواب را

بايسته ای چنان که تپيدن برای دل
يا آنچنان که بال  پريدن عقاب را

« حتی اگر نباشی می آفرينمت »
چونان که التهاب  بيابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی
با چون تو پرسشی چه نيازی جواب را

شکست پشت من از داغ بی تو بودنها
به روی شـانه دل مانـده بار دلتنگی...

من از حکايت آشفتگی پرم ، اما
کجاست او که مرا جرات بيان بدهد؟

امروز اصلا" حالم خوب نیست. دلم می خواهد از زمین و زمان ایراد بگیرم. دلم می خواهد به جان تمام دنیا غر بزنم. می خواهم همه چیز را بهم بریزم. حوصله ی حرف هیچکس را هم ندارم. حوصله ی هیچکدام از این آدم های دور و برم را هم ندارم. اگر می شد امروز را زندگی نمی کردم. اصلا" اگر به اختیار من بود هیچکدام از این روزهای بی تو را زندگی نمی کردم. من خسته شده ام معنا. من از تمام این روز و شب های تکراری خسته شده ام. از تمام این روزهایی که شب رنگ اند. از تمام این لحظه هایی که ندارمت خسته شده ام!
من از تمام این صبوری ها که نمی دانم تا کی باید ادامه داشته باشند خسته ام. بی تو بودن دیگر بسم است معنا! تا کی، تا کجا باید بار آشوب دلم را تنهای تنها به دوش بکشم.؟ خسته شدم از این شلوغی دور و برم. نمی خوام هیچکدام از این آدم های اطرافم را. من تو را می خواهم. تو را کم دارم. تو باید همراهی ام کنی در انتهای عمیق بی قراری این روزها و شب ها؛ چرا کسی نمی فهمد؟!
چرا کسی نمی فهمد که تو معنای منی، نازنین منی، همه کس و همه چیز منی؟... اینها می خواهند غم تو را از من بگیرند معنا... نمی دانند این آدم ها که سرچشمه ی تمام هستی و نیستی من تویی... نمی دانند که تو حتی اگر نباشی برای بودن مسافر دلیلی... تو نیستی، من که هستم. من که می توانم دوستت داشته باشم. می توانم عاشقت باشم. می توانم عاشقانه بنویسم برایت. خودت نیستی غمت که هست، دوست داشتنت که هست، خیالت که هست. مگر کم اند این بهانه ها برای یک عمر شوریدگی و تمنای لبخند پاک ماورایی ات؟...
من خسته ام معنا... دیگر دلم می خواهد که باشی... دیگر از اینکه این همه دلیل و منطق بیاورم برای خودم و دلم که صبوری باید توی غربت لحظه های مه آلود نبودنت خسته شده ام... بی قراری هم فایده ای ندارد. دلتنگی اگر به جایی می رسید که حالا من دور نبودم از تو... برای خودت نشسته ای آنجا دلبری می کنی، فکر نمی کنی یک بلایی سر مسافر می آید؟... فکر نمی کنی همین نبودن هایت برای یک عمر جنونش کافی ست؟...
هرکار دلت می خواهد بکن معنا. من که شکایتی ندارم. دل که مال توست. می خواهی ببر، بیاور، بمیران، زنده کن. می خواهی آتش بزن تا خاکستر شود. می خواهی لبخند بزن تا به جنون برسد. حرفی نیست، گله ای نیست. تو هرکار که می کنی خوب است. من تنها اگر گاهی بهانه ات را می گیرم، حق بده که لبریز بشوند دلواپسی ها... حق بده که بی قراری ها جا نشوند توی دلی که تنگ توست... که نبودنت چیزی باقی نگذاشته دیگر از او تا تاب بیاورد این فاصله ها را...
من با این لحظه ها غریبم... اخت نمی شوم با این روزها که نیستی... هرچه بزرگتر می شود نهال دلتنگی های من، بی قراری چشم هام امیدوارتر می شود به مهربانی خدایی که در این نزدیکی ست. خدایمان مهربان است. ناامید نمی کند دل دلتنگی هایم را. مگر نه؟... اینجا دارد باران می بارد معنا... من بازهم زیر باران شکستم و تو را با تمام وجودی بی قرار از عمق دلی که می لرزید از بزرگی خدای آسمان تمنایت کردم... معنا بگو تمام بشوند این فاصله ها... بگو که بس بشود دوری ات... بگو تا این دل بی قرار آرام بگیرد در کنار آرامش باشکوه وجود نازنین تو... بگو معنا... من خسته ام...

«بـگـذار تـا مـقابـل روی تـو بـگذريم»
پيش از دمی که بی تو بميرند لحظه ها.

دل بر سر عهد استوار خویش است
جان در غم تو بر سر کار خویش است
از دل هوس هر دو جهانم برخاست
الا غم تو که بر قرار خویش است