نفست در تپش است.
آرام باش
آب بزن صورتت

بنشين
          گريه نکن
                     حرف بزن

وقتي که نبودي
پرنده ي توي قفس
مثل يک خاطره ي سرخ قشنگ
                                      پر زد و رفت
نکند براي تنهايي نمناک قفس غمگيني؟...

بنشين
        گريه نکن
                   حرف بزن

مهر من در دل تو خستگي کاشته است
تشنگي باغ دلم تو را به گريه واداشته است

همصدا با گريه هايت
بغض من مي شکند
                         بغض من مي شکند

يا تو هم گريه نکن
                      يا تو هم گريه نکن
يا مرا به خلوت اشک ببر

تا جاده ي خسته ي تنهايي من
تا جاده ي تشنه ي تنهايي من
از حادثه ي بارش ما خيس شود...
 

آواي تو مي آردم از شوق به پرواز
شب ها که سکوت است و سکوت است و سياهي

امواج نواي تو، به من مي رسد از دور
دريايي و من تشنه ي مهر تو، چو ماهي

وين شعله که با هر نفسم مي جهد از جان
خوش مي دهد از گرمي اين شوق، گواهي

ديد از تو اگر صبح ابد هم دهدم دست
من سرخوشم از لذت اين چشم به راهي

اي عشق تو را دارم و داراي جهانم
همواه تويي، هرچه تو گويي و تو خواهي

من نه آنم که به تو صيف خطا بنشينم
اين تو هستي که سزاوار تو باز اينها نيست

در ره عشق که از سيل بلا نيست گذار
کرده ام خاطر خود را به تمناي تو خوش