زیر بال مرغکان خنده هات
زیر آفتاب داغ بوسه هات
- ای زلال پاک!-
جرعه جرعه می کشم تو را
                                 به کام خویش
تا که پر شود تمام جان من
                                ز جان تو!

ای همیشه خوب!
ای همیشه آشنا!
هر طرف که می کنم نگاه،
تا همه کرانه های دور،
عطر و خنده و ترانه می کند شنا
در میان بازوان تو!

ماهی همیشه تشنه ام
ای زلال تابناک!
یک نفس اگر مرا
                    به حال خود رها کنی
ماهی تو
         جان سپرده
                      روی خاک!

تو چيستی، که من از موج هر تبسم تو
بسان قايق سرگشته، روی گردابم!

تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپيد؟
تو را کدام خدا؟
تو از کدام جهان؟
تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟
تو در کدام چمن، همره کدام نسيم؟

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!
چه کرد با دل من آن نگاه شيرين آه!
مدام پيش نگاهی، مدام پيش نگاه!

کدام ناشأه دويده ست از تو در تن من؟
که ذره های وجودم تو را که می بينند،
به رقص می آيند،
سرود می خوانند!

چه آرزوی محالی ست زيستن با تو
مرا همين بگذارند يک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شير بگير!
به من بگو که برو در دهان شير بمير!
بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!
ستاره ها را از آسمان بيار به زير!

تو را به هرچه تو گويی، به دوستی سوگند
هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.

که صبر، راه درازی به مرگ پيوسته ست!
تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه
تو دوردست اميدی و پای من خسته ست.

همه وجود تو مهر است و جان من محروم
چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته ست.

تو ديشب نبودی، خيالت گواه است
که او را به جای تو در بر گرفتم...

خوابيم و با خطاب تو بيدار می شويم
مستيم و با عتاب تو هشيار می شويم

ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
که خاک میکده عشق را زیارت کرد

وين بغض درد را
از تنگنای سينه برآرم
              به های های
آن جان پناه مهر
شايد که می توانست
از بار اين مصيبت سنگين
آسوده ام کند.

تقصير عشق بود که خون کرد بيشمار
بايد به بی گناهی دل اعتراف کرد!

خوب من دست عزيز تو برای دل ما
سرپناهی ست در اين بی سر و سامانی ها

بازآ که برويد باز دل گل خزانش را
بازآ که ببويد باز عشق جاودانش را
بازآ که بگويد باز دل درد نهانش را
بازآ که بجويد باز دل جا و مکانش را

آتش از برق نگاهت ريختی بر جان من
خواستی تا در ميان شعله ها آبم کنی

خوش دارم
              در خیال نا امیدم
صدای پای تو بپیچد
و باور شکسته ام باشد و همقدمی رویای شیرینت...

مگر همسفر نمی خواستی برای ستاره چینی از مخمل شب کویر؟!...
«ما مسافر کویریم»
رهسپار شب و سکوت و کویر...

ستاره های آسمانش را نمی خواهم
                                همه قربانی چشم های زیبایت
وقتی نگاه روشن تو باشد مرا چه حاجت به ستاره ها!...

شب
سکوت
کویر
سرما
آتشی که از برق نگاه تو جان می گیرد
من
    و تو...
و تمام شکوه این لحظه ها همین واژه ی آخری ست...
                                                                « تو» !...

يک بار هم اي عشق من از عقل مينديش
بگذار که دل حل بکند مسئله ها را...

چقدر دلم برای دوباره بودنت تنگ است...
چقدر غریبم بی تو...
هوای غروب گرفته دلم... آسمان ابری ست. زمین هم... دلم می خواهد ببارم اما، وقتی تو نیستی به اعتماد کدام شانه تکیه کنم؟ پناهنده ی حریم امن کدام آغوش مهربان شوم؟ کدام دست نوازشگر را ببوسم؟ توی کدام نگاه آسمانی گم شوم؟...
وقتی تو نیستی، چقدر جای خالی برای دلتنگی هست!...

                                به فکر سر سپردنم
                                                  به اعتماد شانه ات...

امشب، باز بیدارم... امشب ، می نشینم بالای سر خیالت تا تو بخوابی. تا تو آسوده بخوابی. امشب، تا صبح نگاهت می کنم. وقتی که می خوابی، چقدر از همیشه معصوم تری! دلم می خواهد چشم بدوزم به چشمان نازنینت، وقتی خوابی. دلم می خواهد بنشینم کنارت، مراقب باشم که کسی، چیزی، صدایی، پرده ی نازک خواب لطیفت را پاره نکند. رویا می بینی؟!... چه زیبا لبخند می زنی توی خواب! چقدر چشمان زیبایت آرامش می بخشد توی خواب! تو چقدر آرامی!... دلم می خواهد همیشه از این آرامشت قرار بگیرم. دلم  می خواهد قرار همیشه برقرار من باشی...

چقدر روزهای نبودنت دیر می گذرد...
چه سخت است نبودن مهربانی ات...
چه تلخ است لحظه های بی تو بودن...
چقدر حس لبخندهای مهربانت آسمانی ست...
چقدر انتظار برای دیدنت، برای شنیدنت، شیرین است!...

 از دست غیبت تو شکایت نمی کنم
 تا نیست غیبتی نبود لذت ظهور

جز تو که واژه واژه ی منظومه ام شدی
يک يک گريختند همه از مدار من...

همه جا به دلربايی مثل اند لاله رويان
تو ميان لاله رويان مثلی به دلربايی...