از خلق چه می جويی شاعر؟ که به شعر تو
از حالت چشم اوست، گر اين همه گيرايی ست

نمی دانم چه بگویم... نمی دانم چگونه بگویم...
امروز، که عزم نوشتن کردم برایت، می خواستم بگویم : تو که

در باغ سبز چشمت، صدها بهار داری
من دشت خشک و خالی، با من چه کار داری؟

اما وقتی:

من بی قرار و تنها، دور از تو ناشکیبا
تو عاشقان مشتاق، پروانه وار داری...

چه بگویم؟...

دارم گریه می کنم، آری... بی قرارم امروز... دلتنگم... خیلی دلتنگم... کاش پناه دلتنگی ام می شدی... کاش از تملک دستان مهربانت اطمینان داشتم... کاش پیوند می زدی مرا به آرزوهایم...
چه بگویم نازنین؟...

دلم می خواست که می شد یک بار، فقط و فقط یک بار، بایستم رو در رویش. خیره بشوم توی زلال نگاه آسمانی اش و بگویم:

من اگر گناه کردم که تو را نگاه کردم،
دل و دین ربودی از من، تو مگر ثواب کردی؟!...

اما نمی شود... نمی توانم... من نمی توانم... آخر... دلش از جنس گل است... می شکند... چگونه تاب بیاورم افتادنش را؟...

نه!... نمی گذارم!...
تو بر پای بایست... استوار باش... قد برافراز و چشم بگشا که پایان بگیرد هرچه سیاهی و تاریکی ست... من می شکنم، مهم نیست!... تنها تو آرام باش، که از همین آرامشت من قرار می گیرم...
دلیل زندگانی ام، امید آسمانی ام، تو آرام باش. تشویش - باز هم - سهم من...

از دست تو در اين همه سرگردانی
تکليف دلم چه بود اگر عشق نبود؟!

هر که پروانه صفت پر به تمنای تو زد
همچو شمع از سر وی آتش سودا برخاست

منم جنگل              تويی باران
   شکوهی ده مرا از نو
منم موج و             تويی ساحل
پناهم شو... پناهم شو...

چقدر دوری از آفتاب آن لبخند
چقدر محروم از سایه سار آن گیسو
چقدر باید صبر کرد بی نوازش او
چقدر؟

چقدر...؟ چقدر؟!
با اصطکاک دل و سنگ گوش دادن ها؟
به حکم مبهم تقدیر سر نهادن ها؟

بشر چقدر به درمان عشق درمانده ست...
مگر چقدر از این عمر بی ثمر مانده ست؟...

مگر چه کاری خوش تر ز دوست داشتن است؟
مگر که عشق گناهی برای مرد و زن و است؟

چقدر باید بر این گناه تاوان داد؟
چقدر باید خاوش ماند تا جان داد؟

چقدر پرسه زدن در خیال، با اندوه؟
چقدر صبر؟ چه صبری به سهمگینی کوه؟

چقدر بی تو به دنبال خویش گردیدن؟
کویر حوصله را با درنَوَردیدن؟

...

میان جان دو عاشق چنین به هم نزدیک
چقدر باید مشتاق ماند و ماند صبور؟...
چقدر باید نزدیک بودو از هم دور؟...
چقدر؟
        چقدر؟...

نام تو را تا بام ديوار بلند شهر خواهم برد
زآنجا تو را بر خواب اين خوش باوران آوار خواهم کرد

چشم تو رايحه ی روشن آغاز بهار
طرح لبخند تو پايان پريشانی ها

حلاج پيشه ايم و گمانم در عاقبت
با حلقه های زلف تو بر دار می شويم

چشم که می گشایی، خورشید، اجازه ی طلوع می گیرد. روز آغاز می شود. جهان، زندگی از سر می گیرد. لبخند که می زنی، هوا پر می شود از واژه واژه عشق. غنچه های یاس از لمس پاک دستانت حس شکفتن می کنند. آسمان، رنگ می گیرد از زلال نگاه آبی ات. حرف که می زنی، آب، روشنی می گیرد از عطر کلامت. نگاهم که می کنی، غرق می شوم در حس ناب لحظه های آسمانی بودنت. نفس که می کشی، بوی عید می پیچد توی خانه. مهر، در حس پاک نگاهت معنا می گیرد و بهشت، گوشه ای از حریم امن آغوش توست.
شب، فرو می افتد از آنسوی سیاهی چشمانت. آسمان و شب و شکفتن را نذر مهتاب رویت کرده ام. نذر آن لحظه ای که حریر نگاهت روی پرده ی شب پل ستاره می زند. و آب و آینه پر می شود از لحظه های جبروتی با تو بودن. سپیده دمان از پس دیوارهای تو در توی سیاهی، نور، تمنا می کند که از دریچه ی چشمان روشنت بیرون بیاید. بهار از دست های مهربان تو می تراود و باران از لبخند تو هستی می گیرد...
از کدام ستاره آمدی؟... راه کدام آسمان را گم کردی که گذارت به زمین افتاد؟... توی ذهن خسته ی من دنبال چه می گشتی که خانه کردی در سکوت لحظه هایم؟...
روح بی قرارم، دیرزمانی ست که زیر سایه سار چشمانت آرام می گیرد و ثانیه ها در حرمت پاک نگاهت رنگ آرامش دارند. بهار، بودن توست. لحظه ها غرق در حضور دست هایت رنگ عشق می گیرند. رنگ ارغوانی شکوه. و درختان سیب به اجازه ی لبخند تو شکوفه می کنند.
بیا... برایت سیب آرده ام... سیب سرخ عاشقی...

تنها شدم
تنهای تنها...
زود برگرد
              خيلي زود!
                     من چشم انتظارم

از خدا برگشته تر از من صف مژگان اوست
سجده در محراب ابرويش نمايد روز و شب

«من» فکر گریزم، «او» تا راه به من بندد
با قافیه های ناب در حال صف آرایی ست

قامت به قصد قرب نگاه تو بسته ام
رويم به بی کرانه ولی ريشه در زمين

چشمم به چشم ناز تو : «ايّاک نعبدُ»
دستت پناه دست من: «اياک نَستعين»

من بي کسم و راهی شهر حضور تو
سرمايه ام تويی و دل عاشقم....همين!

تنها به اشاره ی تو سبز است بهار
باغيم و اجازه ی شکفتن با تو!

حريف عشق تو بودم چو ماه نو بودی
کنون که ماه تمامی نظر دريغ مدار

                                                       همين!

هيچ فکر نمی کردم

         جزای آن اين برزخ هزار تو باشد!

و من آن نام تو را
به بيابان و به خورشيد و به شن خواهم گفت
به کويری که از آن خواهد رُست
چشمه ها پر ز پری های سپيد
باغ ها پر ز درختان بلند
و درختان و پری ها، در باغ
همه با نام تو خواهند شکفت

و به شب نام تو را خواهم گفت
و به شب خواهم گفت :
«تو جهان نوری
تو درختان بلند عشقی»
و به شب مژده ی دستان تو را خواهم داد
و به شب خواهم گفت :
«حس دستان قشنگ تو
عجب احساسی ست!...»

گرمای عشق تاخته تا مغز استخوان
شعرم شرار اوست اگر روشنم هنوز

بايد که جمله جان شوی تا لايق جانان شوی
گر سوی مستان ميروی مستانه شو، مستانه شو

دلنشان شد سخنم تا تو قبولش کردی
آری آری سخن عشق نشانی دارد