شبی كه‌ چشم‌ تو را رنگ‌ و آب‌ داد خدا
مـرا مـيــانِ دو مـصرع‌ عـذاب‌ داد خـدا
چگونه‌ می‌شـود از چشمهای تو نسرود؟
چگونه‌ بر شبِ چشمِ تو خواب‌ داد خدا؟
چه‌ اشتبـاهِ قشنـگی اسـت‌ عاشقِ تو شدن‌
كه‌ با تو پـرسشِ من‌ را جـواب‌ داد خـدا
چه‌ زود پيـر شدم‌ پيش‌ از آنكـه‌ برگردی‌
به‌ لحظه‌ لحظه ی عمرم‌ شتـاب‌ داد خـدا
به‌ شاخـه‌های درخـت‌ دلـم‌ طـنابـی‌ بسـت‌
مــرا سـوارِ غـزل‌ كـرد و تـاب‌ داد خـدا
و مَست‌،سوی لبش‌ برد و سركشيد تو را
شبی كه‌ چشم‌ تو را رنگ‌ و آب‌ داد خدا

اينک، اما در سحرگاهی، چنين از روشنی سرشار،
پيش چشم اين همه بيدار،
                    آيا خواب می بينم؟
اين منم، همراه او؟
     بازو به بازو،
مست مست از عشق، از اميد؟
روی راهی تار و پودش نور،
         از اين سوی دريا، رفته تا دروازه ی خورشيد؟

ای زمان، ای آسمان، ای کوه، ای دريا!
خواب يا بيدار،
جاودانی باد اين رويای رنگينم!                                                                                           

گريه ی من به جهان هيچ بنايی نگذاشت
که کسی سر نهد از عشق تو بر ديوارش

چهار ضربه بعر از این که فا به دو نمی رسد
تو می رسی از انتهای پیچ یک پیاده رو

چهار چنگ می زنی به در... صدا نمی رسد
سلام... سَل...عزیز من... اَلو اَلو!... اَلو اَلو!...

نخیر مثل اینکه من دوباره تند می روم
به سمت انتهای گیج پیچهای راهرو

صدای گریه های من به فا به تو نمی رسد
دو ضربه می زنم، عزیز من، بیا، بمان، نرو...

دو فای فاصله شکسته می شود صدا
صدای لای قفل در، دو گام می روم جلو

کنار کاج یخ زده مرا ببین، سکوت، سُل
و برف را که ریخته به شانه های پالتو

کسی کنار سیم های خسته منتظر شده
چها سُل، سکوت سُل، دو، فا، رِ، می، دو، فا، رِ، دو

دل من صبر ندارد که بسازد بی دوست
عشق هر گوشه که بنشست شکيبا برخاست

با زمزمه ی عشق تو بيدار شدم
از هر چه به غير توست بيزار شدم
مجنون شدم و زعقل برون افتادم
از خلق گسستم و به تو يار شدم

تا خار غم عشقت تا ریخته در دامن
کوته نظری باشد رفتن به گلستان ها

1- عمق فاجعه را تازه امروز صبح فهمیدم...
وقتی که «رضا امیراحمدی» کنار عکسی از «حمیدرضا خیر خواه» - با ربان سیاه - نشسته بود و گریه می کرد... وقتی «احسان علیخانی» گفت: «دشب تا دم درِ خونه ی حمید رفتیم... اما جرأت نکردیم داخل بریم... از بس مادرش بیتابی میکرد...» وقتی «سید کاظم احمدزاده» از آن سوی سیم های تو در توی تلفن، از راهی دور، برای پرواز 130- C دیروز هق هق گریه میکرد... این روزها دیگر هیچ کجای دنیا از 130- C برای جا به جایی مسافر استفده نمی کنند. و ما برای همایشی، در نا کجای دور ایران، کسانی، عزیزانی، انساهایی، رو سوار بال باد می کنیم، و جانشان را می سپاریم به باد، که او هم قهرش بگیرد و طوفان شود و بکوبدشان به زمین. و فاجعه ای اتفاق بیافتد و عزایی در بگیرد - که نه برای از بین رفتگان - به گفته هایی برای از دست رفتن هواپیماست!!! ( نه تأیید میکنم نه تکذیب. شاید حق با آنها باشد.) چند سال پیش وقتی برای اولین بار «حمید خیر خواه» را در «صبح بخیر ایرن» دیدم، و صدایش را شنیدم، با خودم فکر کردم «این مرد اگر خواننده میشد چقدر طرفدار پیدا می کرد!» و او دیروز پرواز کرد... با همان صدای زیبا... در عصر سرعت و تکنولوژی، دل خوش کرده ایم به هواپیماهایی که چند نسل را جا به جا کرده اند - و به گفته ای - «دیگر حق دارند برای پیر شدن و مُردن»... و می سپاریم عزیزانی را به آنها، و هر چند وقتی یک بار نظاره می کنیم سقوط 130- C ها را در «شهرک توحید» و حوالی «خرم آباد»... و گریه می کنیم. اما یک هفته بعد باز سوار می شویم، و سوار می کنیم دیگران را بر پیشکسوتان صنعت هوا!... و بعد با کمال بی تفاوتی برای برگزاری همان همایش نوانما می سازیم و پخش می کنیم فردای همان روز!... و این باید بشود منشأ امید در زندگی ما در این مملکت!...
پروازشان به بهشت... روحشان شاد...

2- «منوچهر نوذری» هم پرکشید... «ایرج نوذری» داغ پدر سخت است... تسلیت باد... خدایش بیامرزد... مرد بزرگی را از دست دادیم...روحش شاد...

جان بر لبم رسيد ز دوری به جان تو
آخر سراغ عاشق شيدا بيا شبی

من هم از کوی تو گر بستم بار
باز با کوی تو دارم سر و کار
چشم دل سوی تو دارم شب و روز
چشم بر کوی تو دارم شب و روز

دیگه بسه!
           دیگه بسه انتظار...

برای آمدنت گرچه راه کوتاه است
هنوز هم که هنوز است چشم در راهم

سلام...روز قشنگی است...دوستت دارم...
چقدر عاشق اين جمله های کوتاهم

هوا بودن يک عمر با تو را دارم
منی که دلخوش ديدارهای گهگاهم

براي گفتن يک حرف عاشقانه فقط
اسير سختترين زخمهای جانکاهم

بدون تو همه ی لحظه ها به اين فکرند
که تيغ را بگذارند بر گلوگاهم...

چیست در خلوت خاموش کبوترها؟
چیست در کوشش بی حاصل موج؟
چیست در خنده ی جام؟
که تو چندین ساعت
مات و مبهوت به آن می نگری؟»

- نه به ابر،
نه به آب،
نه به برگ،
نه به این آبی آرام بلند،
نه به ابن خلوت خاموش کبوترها،
نه به این آتش لغزیده به جام
من به این جمله نمی اندیشم

من، مناجات درختان را، هنگام سحر
رقص عطر گل یخ را باد
نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه
صحبت چلچله ها را با صبح
نبض پاینده ی هستی را در گندم زار
گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل،
همه را می شنوم
                   می بینم
من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم...
ای سراپا همه خوبی،
تک و تنها به تو می اندیشم.

همه وقت
همه جا
من به هر حال که باشم به تو می اندیشم.
تو بدان این را، تنها تو بدان
تو بیا
تو بمان با من، تنها تو بمان
جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
من فدای تو به جای همه گل ها تو بخند.
تو بگیر،
تو بخواه،
تو ببند!

پاسخ چلچله ها را، تو بگو
قصه ی ابر هوا را، تو بخوان
تو بمان با من، تنها ت بمان

در رگ ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه ی جان باقی ست
آخرین جرعه ی این جان تهی را تو بنوش...

اميد خواجه گی ام بود، بندگی تو کردم
هوای سلطنتم بود، خدمت تو گزيدم

عشق از من و نگاه تو تشکيل می شود
گاهی تمام من به تو تبديل می شود
وقتی به داستان نگاه تو می رسم
يکباره شعر وارد تمثيل می شود...

دلم تنگ است
بيا ای روشنی، ای روشن تر از لبخند

دلم تنگ است..
بيا بنگر، چه غمگين غريبانه
در اين ايوان سر پوشيده واين تالاب مالامال
دلی خوش کرده ام با اين پرستوها و ماهی ها
و اين نيلوفر آبی، و اين تالاب مهتابی

شب افتاده است ومن تنها و تاريکم
و در ايوان تالاب من،
ديريست در خوابند
پرستوها و ماهی ها و آن نيلوفر آبی
بيا ای مهربان من           
                    بيا ای ياد تنهايی...

شبيخون خورده را می مانم و می دانم اين را هم
که می گيرد ز من جادوی تو چون عقل دين را هم
تو خواهی آمد و خواهی گرفت از من به آسانی
دلم را، گر حصار خود کنم ديوار چين را هم!...

شهره ی شهر مشو تا ننهم سردر کوه
شور شيرين منما تا نکنی فرهادم