نرم نرمک می رسد اينک بهار،
خوش به حال روزگار!...

( پی نوشت : شنیده ام دعای هنگام تحویل سال نزد خدا عزیز است... با قلب پاکت برایم دعا کن معنا... نوروزت سبز تر از هر بهار... دوستت دارم... )

ناگریز است از کمند وهم ها برج محال
در هوای عشق گاهی آه عیاری کند...

سلامت نمی کنم. سلام آغاز است. میان من و تو هیچگاه پایانی نبوده که بخواهم با سلام از نو بیاغازمش...
اما پس از آرزوی پیوسته سلامت بودنت،
«تو خوبی.
           و این همه ی اعتراف هاست...»
تو آنقدر خوبی که تمام آسمان از درک خوبی تنها نگاهت عاجز می ماند. آنقدر پاکی که ملائک شرم زده اند از قداست دستانت. آنقدر مهربانی که مادران مهر می آموزند تنها از کوچکترین لبخندت... من چه دارم که بگویم؟...
وقتی تو تجسم عشقی... وقتی آنقدر خوبی که مرزهای دوستت دارم برای حجمش حقیرند... وقتی آنقدر زلالی که تصورش برای تمام دنیا ممکن نیست... وقتی آنقدر عظیمی که به وصف نمی آیی... من چه دارم که بگویم؟...
جز اینکه دوستت دارم... و بخوان این واژه راو نه یک بار و دو بار و ده بار...
چقدر بچه بودم آن روزها که فکر می کردم می شود نباشی و با خیالت خوش بود!... چه کودکانه می اندیشیدم که برای خوشبخت بودن تنها تصویرت را داشتن کافی ست!... ببین مهربان لبخندت چطور از تمام جهان غافلم کرده ست!... قد علم می کنی تاب ایستادن از پاهایم می گریزد... مسافر به فدای قامت استوارت؛ راهت را کج کن کمی... این طرف ها گذارت اگر افتاد، دلی هست که همواره آماده ی قربانی شدن در محراب مقدس ابروان توست... ونفسی هست که در انتظار دیدنت هنوز می آید و می رود... از کسی که می خواهد قربانی نگاه پاک تو باشد چه انتظارداری؟... بگو معنا!... دل از این عاشق تر می خواهی؟!...
بی قرارم معنا... بی قرارمت... آنقدر که همین روزها مجنون خواهم شد... مجنون تو... مجنون ترت!... دیروز، کسی می گفت : «مواظب باش ازاین دیوانه تر نشوی!...»
مگر می شود عاشقت بود و دیوانه نشد؟!... مگر می شود لبخندت را دید و به جنون نرسید؟!...
بی قرارم معنا... بی قرارمت... زودتر بیا...

من از عبور جاده ها نشانی تو خوانده ام
تو هم بيا و با دلت مرا نشانه کن فقط

به روي بام خانه ام بساز آشيانه ای
بيا کنار من بمان ، بيا و لانه کن فقط

منم كه پر ز غصه ام اسير دست يادها
بيا و قلب خسته را پر از ترانه كن فقط

خورشيد خم شد تا نگاهت را ببوسد
گل غنچه شد تا روی ماهت را ببوسد

چون آتش و خاکستر در وحشت طوفانم
بی صبح نگاه تو سخت است شکيبايی...

از تمام خوبیها،
                  تنها مهربانی هایت مرا بس.
از تمام زیباییها،
                   تنها چشمان آسمانی ات مرا بس.
از تمام لذتها،
                تنها آرمیدن روی شانه های تو مرا بس.
 از تمام آدمها،
                تنها با تو بودن مرا بس.

 دیریست پی برده ام زیاده خواهم...

جز غمت نـدارم به حال دل گـواهـی
ای که نور چشمم در این شب سیاهی
چشـم مـن بـه راهـت هـمیشه تا بیایـی
باغ من، بهارم، بهشت من، کجایی؟!...

بلند می پری آيا به فکرمن هستی؟
بدون بال نمی شد پريد دنبالت!...

امـيد آخـرين مـن خيـال دلـنشـين مـن
بهار سبز من تویی كه با گل و جوانه ای

به آسمان چشم من تو شطی از ستاره ای
به لاله زار سينه ام تو موجی از زبانه ای

به هرچه ميرسم تویی نمی روی ز خاطرم
به هر كجا كه ميروم تویی كه در ميانه ای

از آسمان اطلسی شبی دوباره ميرسی
كه نذر عاشقان كنی سلام صادقانه ای

شكوه دفتـر غزل مرا به خـلسه ات بـبـر
طلوع شعر من تویی كه شور هر ترانه ای

تو ای شكوفه ي نگاه در اين زمانه ی گناه
چو لحظه های پاك من غريب و شاعرانه ای

برای عشق و آشتی تو اولين اشاره ای
برای مهر و دوستی تو آخرين نشانه ای

آمده ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه ی طوفانی ام...

درمان‌گری و چشم و دل دردمند من
ترسم شود سپيد به راه دوا، بيا

مي‌ترسم از تلاطم دريای روزگار
ای كشتی اميد مرا ناخدا، بيا

تا كی كشيم حسرت ديدار روی تو؟
خون می رود زديده اميد ما، بيا

بيگانه‌ام به اهل جهان در فراق تو
ای مايه اميد دل، ای آشنا، بيا

خضر از تو يافت دولت جاويد زندگی
ای باخبر زچشمه آب بقا، بيا

يك روز صبح در چمن آرزوی ما
ای خوب دل نواز، چو باد صبا، بيا
 
عاشق دلش گرفت از اين شام بی ‌سحر
جانش به لب رسيد زهجران، بيا بيا...

دوبـيتی با من و لبخند با تو
شکستن با من و پيوند با تو
تمامِ سهمِ من يک نی لبک شد
دميـدن هـای  بی مانند با تـو

بسوزان هرطريقی می پسندی
که آتش ازتو و خاکستر از من...

و هزار بار می نویسم
«معنا» ماه است...

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع...

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه می آيم
                     تو با دستان پر مهرت، پناهم می شوی آيا

پس از طی كردن فرسنگها راهی كه می دانی 
                      كنار خستگی ها، تكيه گاهم می شوی آيا

شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم
                      تو اقيانوس موج آماج راهم می شوی آيا

نگاهی ناشيانه من به هستی داشتم عمری
                           تو تصحيح تمام اشتباهم می شوی آيا

اگر بی روز و بی تقويم ماندم من
               به و صل فصلهايت، سال و ماهم می شوی آيا

برای دوستم داری گواهت بوده ام عمری
                        برای دوستت دارم گواهم می شوی آيا

شب افسانه ها با تو طلوع تازه ای دارد
                     تو در صبح اساطيری پگاهم می شوی آيا

صبور و ساده ای اما، عميق و ژرف، عشق من
                    برای حرف نجوا، قعر چاهم می شوی آيا

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردی نگاهم را
                     به پاس اشكهايم عذر خواهم می شوی آيا

تو شيرين ترازآن هستی كه شادابيت كم گيرم
                   و از خود تلخ می پرسم تباهم می شوی آيا

در زلال چشمه ای جوشيده از سنگ
در پر پروانه ای زيبا و خوشرنگ
در نوای زير و بم های يک آهنگ
سوز دل در نغمه ی مرغ شباهنگ...
                                      من تو را می بينم...

ما که بی یاد تو ای دوست نباشیم دمی
حیف باشد که دلت بی خبر از ما باشد...

دلم برای تو چون چنگ می زند آهنگ
غمت بهانه ی اين چنگ می شود گاهی...