چه گذشت بر من این روزها بماند. حرفی نمی زنم تا ندانی. تا خاطر لطیفت آزرده نشود عزیزترینم. بدترین چیز برای کسی این است که اعتقاداتش برود زیر سوال. و من در تردیدم. در شک. جایی دور از یقینی که پیشترها داشتم. . و این سخت است. بد است. خیلی بد است. مشکل تو نیستی. عشق تو نیست. مشکل منم. درگیری - حالا - با خودم است. با باورهایم. و فکر می کنم باید حل شود پیش از آنکه تردید ذره ذره مرا بِمکَد و تمام کند. راستش را بگویم. دلم تنگ شده ست برای آن لحظه هایی که خدایی بود و من دلتنگی هایم را در آغوشش گریه می کردم و او مهربان لبخند می زد. خدایی که اینجا بود. همین نزدیکی. کنارم. خدایی که آن بالاها نبود تا تنها ببیند و بشنود. خدایی که من می دیدمش. به روشنی... نمی دانم چه شد که رفت. که بودنش شک شد. شاید اگر آن روز کنارم می بود و می دیدمش این طور نمی شد... نمی دانم... اما حس می کنم شاید دلم برای او هم تنگ شده باشد. زمان نیاز دارم تا برگردم. تا باور کنم. تا دوبار یقین هایم را ببینم. و اعجازی شاید تا باز بشوم همان آدمی که خودم بتوانم دوستش داشته باشم. دارم می روم معنا. می روم خودم را بخوانم از نو. و با تردیدهایم گپی بزنم . و اعتقاداتم را دیگربار مرور کنم تا ببینم میانشان چیزی به نام «خدا» هنوز هست یا نه... نیاز دارم به باورهایم. باید بسازمشان، اگر بتوانم. عمری اگر باقی بود بازمی گردم. قول می دهم. تنها به خاط تو بازخواهم گشت و باز خواهم نوشت تا بدانی خاطرت چقدر عزیز است نازنین دلم. که من اگر به زنده بودنم هم شک کنم به تو شک کردن بلد نیستم. که تو همیشه ی روزگار نشانه ی حق بوده ای و جاوید. و من بیش از همیشه دوستت دارم معنا...

فکرش را هم نمی کردم یک بار دیگرچشمم به صفحه ی آبی دلتنگی ها بیافتد. تمام نبودن ها از خیر نیست. چقدر بد بودند این روزها. انگار اصلا" خدایی نبود که می گویند می شنود، می بیند، فریادرس است، مهربان است. در تردیدم. از او هم. شک می کنم که اصلا" بودنی داشته باشد. چقدر خوب بود اگر تمام می شدم پیش از این روزها. کاش جوانی بی هوا با اتومبیلش می آمد و می زد و تمام می کرد. کسی را که ذره ذره در عذاب می سوزد دیده ای؟ حکایتش حال و روز اکنون من است. از تمام دنیا خسته ام. از اویی که می گویند خداست حتی. این روزها تنها چیزی که خوب است، تنها کاری که می توانم، نشستن است و خیره شدن به تصویرت. چقدر دلم را دوست ارم وقتی برایت تنگ می شود. به یقین می گویم که تنها افتخار زندگی ام دلداده ی تو شدن بود. لبریزم از تو، از عشق تو، از بزرگی تو. گاهی فکر می کنم چرا انقدر خوبی؟...

خدایی که می گویند این نزدیکی هاست خیلی دوستت دارد که نمی خواهد حتی اندکی نزدیک شوم به تو. تو بخواه از او که یکی از این نفس هایی که فرو می رود دیگر بیرون نیاید...

ماهی برگشته ز دريا شدم
تا که بگيری و بميرانی ام...

دستهايت،
لازمه ی زندگی اند...

زمان به دست شما می دهد زمام مراد
از آن كه هست به دست خرد زمام شما

حیف بود حرف دیگری به لب آورد
تا که دم از آرزوی دوست توان زد...