غايت آنست كه ما در سر كار تو رويم
مرگ ما باك نباشد چو بقای تو بود...

ای قصه بهشت ز كويت حكايتی
شرح جمال حور ز رويت روايتی

انفاس عيسی از لب لعلت لطيفه‌ای
آب خضر ز نوش لبانت كنايتی

هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای
هر سطری از خصال تو از رحمت آيتی

كی عطرسای مجلس روحانيان شدی
گل را اگر نه بوی تو كردی رعايتی؟

در آرزوی خاك در يار سوختيم
ياد آور ای صبا كه نكردی حمايتی

ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت
صد مايه داشتی و نكردی كفايتی

بوی دل كباب من آفاق را گرفت
اين آتش درون بكند هم سرايتی

در آتش ار خيال رخش دست می دهد
ساقی بيا كه نيست ز دوزخ شكايتی

دانی مراد عاشق از اين درد و غصه چيست
از تو كرشمه‌ای و ز خسرو عنايتی...

پی نوشت : این روزها سخت در فکر بزرگ مردی ام که همو که باید بیشتر از هرکسی، درکش نمی کند هیچ. نمی فهمدش یا نمی خواهد بفهمدش نمی دانم؛ من، اما دلواپس دریای وجودشم.
برایش دعا کنید، برایم دعا کنید که دست کم بتوانم آرام باشم بر دل دلتنگی هایش این روزها...

کی دهد دست يا رب که همدستان شوند
خاطر مجموع ما، زلف پريشان شما

لحظه ای نيست  که بی ياد تو  بر من گذرد
يا  نگـاهی  که  به جـز نام  تو  يادم  آورد
گرچـه تنهايی تلخی ست ولـی شيرين است
نفسـانی کـه بـه خـوش يـومنی  يادت گـذرد

چون روی تو دلفريب و دلبند،
در روی زمين دگر نباشد...

آه
  باز این دل سرگشته من،
یاد ‌آن قصه شیرین افتاد...
 
بیستون بود و تمنای دو دوست
آزمون بود و تماشای دو عشق
در زمانی که چو کبک،
              خنده می زد شیرین،
                          تیشه می زد فرهاد.

نه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوس،
نه توان کرد ز بیدردی شیرین فرياد!
کار شیرین به جهان شور برانگیختن است
عشق در جان کسی ریختن است.
کار فرهاد برآوردن میل دل دوست،
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه در آویختن است.

رمز شیرینی این قصه کجاست؟
که نه تنها شیرین
              بی نهایت زیباست،
آن که آموخت به ما درس محبت می خواست
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی
تب و تابی بودت هر نفسی
به وصالی برسی یا نرسی؛
                 سینه بی عشق مباد...

گفتند خلايق که تويی يوسف ثانی
چون نيک بديدم به حقيقت به از آنی

از تمام تشویش ها و دلواپسی ها که بگذریم، دوست داشتنت لذتی دارد که مالک صد ملک سلیمان برای کسری از ثانیه حتی تصویرش نمی تواند کردن. بی قراری نیاز عاشقی است. تشویش لازمه ی دوست داشتن است. دلسپردگی بدون دلواپسی رنگ مهر ندارد!... من تو را، دوست داشتنت را، با تمام بی قراری ها و تشویش هایش عاشقانه دوست می دارم... زخم تیغ غمت را به جان می خرم؛ باکی نیست. تا تو هستی، و عشق هست، و خدا هم هست، دلواپس کدام فردای نیامده باشم؟...
حس می کنم این روزها که دارم عبور می کنم. آرام. ملایم. و قشنگ... دارم می گذرم از تمام پریشانی های ناگهانی. و به قرار می رسم در وسعت بی کران دوست داشتنت. و خواستنت دیگر پر از بیم نیست. یکپارچه شیرینی است و زیبایی و لذت... دوست داشتنت، خواستنت، نبودنت حتی، برای منی که عاشقم ذره ذره وجود مبارکت را، بی نهایت شیرین است معنا... بی نهایت... من حالا بر بلندای تمام شهر نه، تمام این دنیای عظیم هزار رنگ ایستاده ام و در هیبتی تازه دوست داشتنت را تجربه می کنم. و از تمام این لحظه ها که از بَرَم می گذرند غرق نور و شادمانی ام...
من در اوج غرورم از تو. چه باشی؛ چه نداشته باشم ات... و مفتخرم به این نشان عاشقی که بر گردن من است. و زیر سایه ی آفتاب دوست داشتنت که پهن شده روی تمام دنیایم نشسته ام آرام. و همای سعادت سایه به سایه دنبالم می دود تا جا نماند از نیک بختی ام...
معنا، فرشته ی پاک و معصوم و دوست داشتنی ام، دلبر دل دلواپسی هایم، تو، شیرین ترین بهانه برای بودنی. و برای نفس کشیدن. و تعبیر معنای «دوستت دارم». من حالا بیشتر از هر وقت دیگری ایمان دارم به وسعت دوست داشتنت؛ و به لبخند دلنشینت...
یکپارچه شکوهی؛ از جان و دل عاشقم بزرگی ات را... معنا...

يک غزل در چشم تو جا کرده است
در نگاهت عشق مأوا کرده است
ای تـمـام هـسـتـی ام در پـای تـو
چشمه را دست تو دريا کرده است

مگذار که دندان زده ی غم شود ای دوست
این سیب که ناچیده به دامان تو افتاد...

چه اميدها که بستم، که به خاک پايت افتم
تو نيامدی و اکنون به سرآمدم صبوری

نه مرا زبان آنکه به تو گويم از غم دل
نه تو را نياز آنکه غم دل ز من بشوری

سر من به خاک ديدی و به من به گريه گفتی
تو به من نگفته بودی که چنين مست غروری

به فدای روی ماهت همه لحظه های عمرم
چو نباشی ای نگارم چه اميدی؟ چه سروری؟

آه از اين شبان سردم، به خدا که بی تو مُردم
تو بيا و زنده ام کنم، به نگاهی به حضوری

ای دريغا که به غايت، نرسم به گرد پايت
که منم اسير بی پا و تو در حال عبوری...

هر كس سر سودايی دارند و تمنايی
من بنده فرمانم تا دوست چه فرمايد

ای نور مبهمی که نمی بينمت درست
کی پرده می گشایی؟...

دل و دين در کف يغما، و من تنها و من تنها...
در اين هنگام روحانی، پناهم می دهی امشب؟

من این کتیبه های سیاه را می شناسم. و این زنجیرها که مرتب بالا و پایین می روند. چشم هایم می سوزند از عطش اشک ها...
برایت آب آورده ام معنا...

دل منتظر حضور ديدار تو بود
هر چند نيامدی، صبورش كردم...

خوابم شكست و مردم چشمم به خون نشست
تا فتنه ی خيال تو برخاست در دلم

خاموشی لبم نه ز بی دردی و رضاست
از چشم من ببين كه چه غوغاست در دلم

دستی به سينه ی من شوريده سر گذار
بنگر چه آتشی ز تو برپاست در دلم

زين موج اشك تفته و توفان آه سرد
ای ديده هوش دار كه درياست در دلم

یارا اميد خويش به دلداری ام فرست
دانی كه آرزوی تو تنهاست در دلم...

دل که از ناوک مژگان تو در خون می گشت،
بـاز مشتـاق کمـانخانـه ابـروی تـو بـود...

می خواستم که میرمش اندر قدم چو شمع
امـا گـذر بـه مـا چـونسیـم سحـر نکـرد...

ای زندگی ام تو و توانم همه تو
جانی و دلی، ای دل و جانم همه تو
تو هستی من شدی، از آنم همه من
من نيست شدم در تو، از آنم همه تو

نور غریب ماه،
نرم و سبک به خلوت آغوش دره ها،
                                          تن میکند رها.
باد از شکاف دامنه فریاد میزند.

من همچون باد
                می گذرم روی بال شب.
در هر سوی راه
        غوغای شاخه ها و گریز درخت هاست.
با برگ های سوخته با شاخه های خشک
سر می کشند در پی هم خارهای گیج.
گاهی دو چشم خونین از لای بوته ها،
مبهوت می درخشد و محسور می شود.
گاهی صدای وای کسی از فراز کوه،
در های و هوی همهمه ها دور می شود.

ای روشنایی سحرم،
                         ‌آفتاب من
ای مرز جاودانه نیکی
من با امید وصل تو شب را شکسته ام
من در هوای عشق تو از شب گذشته ام
بهر تو دست و پا زده ام در شکنج راه
سوی تو بال و پر زده ام در ملال شب...

سیل این اشک روان صبر دل عاشق برد...