خسروا شاها جوان دل شهريارا سرورا
ای جهان را عهد نو هنگامه‌ات خرم بهار

حضور گاه گاهت بازی خورشيد با ابر است
که پنهان می شوی گاهی و پيدا می شوی گاهی

به ما تا می رسی کج می کنی يکباره راهت را
ز ناچاريست گر هم صحبت ما می شوی گاهی

دلت پاک است اما با تمام سادگيهايت
به قصد عاشق آزاری معما می شوی گاهی...

این آخرین یکشنبه ی یکی از سال های غم آلود نبودن توست. من فرو رفته ام در شیرینی ظریف زمستانی تلخ، و سرد، و سخت؛ که بی تو سایه افکنده روی روز به روز فصل هایم... اینجا زمستان است. و من غمگینم، برفآگینم. هوای گریه دارم دراین همه نبودن های مداومت.

یـخ کرده ام. اما نـه از سـوز زمستان
امـا نه از شـب پرسه هـای زیر باران
یخ کرده ام. یخ کردنی در تب، تبی که
جسمم نه، دارد باورم می سوزد از آن

همه ی روزگارم بی تو اندوه می گذرد. روزها، قطره قطره غم اند. ثانیه ها صف به صف شب چراغ های خاموش... من مبهوت این همه دلتنگی ام که نمی پاشد از هم دنیا را، که جا می شود توی دلی که نیست، که تنگ شده برایت، که هوایی شده در هجوم وسیع این همه نبودنت...

یخ بسته ام چون قطب. آری این چنین است
وقــتـی نمـی تــابی تـو ای خـوشـیـد پـنـهـان

اینجا زمستان است. و بهارِ این همه عظمت برف و یخ و سرما تنها اشاره ی لبخند توست...
معنا... آشوب شهر خاموش من... دلتنگی هایم به کنار، این همه بی قراری را کجای دل دلواپسی هایم جا بدهم؟...
یک نوروز دوباره با نبودنت. یک عید تاریک دیگر. یک شادمانه ی حزن انگیز مکرر... تحملش سهل نیست. و من خسته ام... و تحلیل می روم ذره ذره در مه آلودترین روزهای این زمستان گسترده... و قطره قطره می چکم بر زمین... و برف بی وقفه می بارد. سرد، سنگین، غم آگین...

یخ کرده ام. یخ کرده ام. ها... جان پناهم!
مـگذار فــریـادت کــنـم در کــوهــسـاران...

آمد و؛ آتش به جانم کرد و؛ رفت...

من،
     بی نام ناگزير تو می ميرم...

فراق را دلی از سنگ سخت تر بايد
مرا دلی سـت که با شـوق بر نمی‌آيد
اگر چه هرچه جهانت به دل خريدارند
منت به جان بخرم تا کسی نيفزايد...

گر من آلوده دامنم چه عجب؟
                          همه عالم گواه عصمت اوست...

می گريم و می سوزم شايد که از اين آتش
لبخند شعف بينم بر غنچه لبهايت

رخسار نمی پوشی از غير عجب دارم
در پرده نهان داری از من گل پيدايت

بر بام سرم بنشين تکبير اذان برکش
تا بوسه زنم دستت تا سجده کنم پايت

خاموش نخواهد شد خاکستر من هرگز
امروز نمی ميرم در وعده فردايت

هر كه عـيبم كـند از عـشق و ملامـت گـويد 
تا نديده است تو را، بر منش انكاری هست...

ز جام عشق او مستم، دگر پندم مده ناصح! 
نصيحت گوش كردن را دل هشيار می بايد

مرا اميد بهبودی نماندست، ای خوش آن روزی
كه می گفتم : علاج اين دل بيمار می بايد

که عاشق بارها ورزيده عشق، اما جنونش را
نمی بايست زنجيری، ولی اين بار می بايد...

پرده بردار ز رخسار خود ای صبح اميد
که سيه نامه چو شبهای گناه آمده ايم...

من نمی‌ دارم ز تو درمان طمع
درد بر دردم گر افزايی بس است...

تو خوبی؛

و اين همه‌ ی اعتراف‌هاست.

تو نه مثل آفتابی که حضور و غيبت افتد
دگران روند و آيند و تو همچنان که هستی...

گاهی شده يکی را دوتا دوست داشته ام
و گاهی دوتا را يکی.
گاهی هم...
نه...
     دوست داشتن تو که «گاهی» نمی شود!...
تو را همیشه با تمام یکی بودن هایت،
                    - و یا یکی نبودن هایت حتی -
دوتا،
      سه تا،
              صدتا دوست داشته ام...

گفتم که دوست داشتن* بلدم
                         شمردن بلد نيستم...

عمری به گرد شمع جمال تو گشته ام
وآتش نخورده بر پر پروانه ام هنوز

در خانه ای که دولت وصل تو يافتم
چون حلقه بسته بر در آن خانه ام هنوز

زين خانه رم مکن که ز آهووشان شهر
کس جز تو ره نجسته به کاشانه ام

ای دوست قصه ای ز محبت بگو که من
طفلم به طبع و طالب افسانه ام هنوز...

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس
ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک...

تو را چنان که تويی هر نظر کجا بيند
به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک

ای جان جهان جان و جهان بنده تو
شيرين شـده عـالم ز شكر خنده تـو
صد قرن گذشت و آسمان نيز نديد
در گـردش روزگـار مـانـنـده تـو