پنجره بی قرار توست...

چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند
و تماشای تو زيباست اگر بگذارند

من ز اظهار نظرهای دلم فهميدم
عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند

دل سرگشته من اينهمه بيهوده نگرد
خانه دوست همين جاست اگر بگذارند

سند عقل مشاع است،همه ميدانند
عشق اما فقط از ماست اگر بگذارند

بسوخت عاشق و در شرط عشقبازی او
هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

دلبـرا پيش وجودت همه خـوبان عـدم اند
سروران بر در سـودای تو خاک قـدم اند
شهری اندر هوست سوخته در آتش عشق
خلقـی انـدر طلبـت غـرقـه دريـای غـم اند

عشق است و به معنايی ش تفسير نشايد کرد
اين قطره به دريايی نشناخته می ماند...

مرا رها کن از این فکر تنهایی...

تو اتفاقی و می افتی از ورای تصور
خوشا به حال هر آن چه كه در جوار تو باشد

تو از تبار نه دريايی ای دلت همه دريا
سپرده اند به دريا كه از تبار تو باشد

تو آفتابی و بی تو ستارگی چه محال است
خوشا به حال زمينی كه در مدار تو باشد

بيا كه اين شب شرجی از اضطراب درآيد
و اين تشنج سربی در اختيار تو باشد

و اين غزل همه يك استغاثه بود كه حالا،
بيايي، از طرف هر که دوستدار تو؛ باشد؟...

دريغ نيست مرا هر چه هست در طلبت
دلی چه باشد و جانی چه در حساب آيد

ترسم که بیایی و من آن روز نباشم...

خواستم پر بزنم با تو به معراج خيال
آسمان دور شد از روی حسادت با من

نردبان خانه را بخوابانی،
          حوض را هم خالی کن.

ماه اگر به زيبايی تو دست يابد
ديگر سراغ از شب هيچ بی ستاره ای نمی گيرد.

يادت که نمی رود
                من بی ستاره ام...

معنای زنده بودن من با تو بودن است...

گر توانايی ندارم در رهت
زادِ راهم ناتوانايی بس است...

دوست دارم كه بپوشی رخ همچون قمرت
تا چـو خـورشيـد نبيننـد بـه هر بام و درت
جرم بيگانه نباشد كه تو خود صورت خويش
گـر در آيـيـنـه ببينـی بـرود دل ز بـَرت...

مپسند بیش از اینم در بند چون اسیران
ای نرگست همه ناز، چشمی به گوشه گیران...

بـرآی ای آفـتـاب صـبـح امـيـد
که در دست شب هجران اسيرم

این بار نه صحبت من و بی قراری هایم است، نه غصه ی جای خالی نبودنت. قصه، حکایت دلبری های توست...
فدای چشمانت بشوم معنا... تصدق خنده هات شوم... عزیزترینم، هوای دل ما را نداری!... این همه یگانگی ات را کجای دلم بگذارم؟... زیبایی بی نظیرت به کنار، این که به نیم نگاهی دل مجنون ما را راهی بیابان می کنی بماند، این که موهات می ریزد روی پیشانی ات و من روی زمین بند نمی شوم دیگر هم بماند، از اینکه وقتی می خندی تمام دو جهان برای قربانی لبخندت شدن کم است هم حرفی نمی زنم. نگاه سر به زیر نازنینت را چه کنم؟... چطور از گونه هایت که از شرمی پرغرور صورتی می شوند نگویم؟...
وای معنا، معنا، معنا... نمی دانی چه می کنی!... خودت بی خبری که اینجا یکی خیلی دوستت دارد... نمی دانی که از صدای نفس هات دل یک کسی اینجا توی سینه هی بالا و پایین می رود...نمی دانی!... نشسته ای آنجا برای خودت لبخند می زنی که چه بشود؟! قصد به آتش کشیدن جان سوخته ام را داری؟... باشد... بزن... تو که غریبه نیستی... حادثه ی تازه ای هم نیست... هر بار زیباتر می شود ولی... بزن...
خدایی که آفریدمان معنا، پشت این حصار سینه ام یک دلی گذاشت به امانت. و تو را آفرید تا بیایی و ببری اش... بشوی دلبر دل بی قراری ما... دلدادگی ما هم شد داستانی!... یک روز تمام حکایت دلسپردگی ام را برایت می گویم نازنین دلم... از ابتدای ابتدا... یک روزی که باشی... که اگر یک جایی بغضم شکست، به دست مقدست اشک هایم را پاک کنی... که اگر فرو ریختم، آغوش مهربانت باشد که پناهم شود... توی همین اتاق کوچک، کنار بستر کودکی - که حالا پر از رویاهای دلنشین توست - می نشانمت رو به رویم و آغاز می کنم... از «یکی بود، یکی نبود...» و در و دیوار و پنجره، لباس هام، کمدم، میزم، هست و نیستم، شهادت می دهند دوست داشتنت را... یک روزی تمام قصه ی عاشقی ام را برایت تعریف می کنم... یک روزی که باشی معنا... یک روزی می شود که باشی؟...

اسیر عشق تو از هر دو عالم آزاد است...

گويند چرا عاشق از عشق نپرهيزد
من مستم از اين معنی هشيار سری بايد

خبرت هست؟ که از خويش خبر نيست مرا
گـذری کـن کـه ز غـم راه گـذر نيسـت مـرا

فرمان بده تا جان بدهم در چشمت...

چقدر آينه داری؛ ستاره ات روشن!
ببار بر دلم از آفتاب چشمانت...

من در این گوشه که از دنیا بیرون است؛
آسمانی به سرم نیست
               از بهاران خبرم نیست
آنچه می بینم دیوارست

آه، این سخت سیاه
آن چنان نزدیک است؛
که چو بر می کشم از سینه نفس
                          نفسم را بر می گرداند
ره چنان بسته که پروازِ نگه
                      در همین یک قدمی می ماند
کورسویی ز چراغی رنجور
قصه پرداز شب ظلمانی ست...

نفسم می گیرد
            که هوا هم اینجا زندانی ست
هر چه با من اینجاست
رنگ رخ باخته است

آفتابی هرگز
گوشه ی چشمی هم
             بر فراموشی این دخمه نینداخته است

اندرین گوشه ی خاموش فراموش شده،
کز دم سردش هر شمعی خاموش شده،
یاد رنگینی در خاطر من
گریه می انگیزد :
           «نازنینم» آنجاست
                   «نازنینم» تنهاست!

و دل من که چنین خون آلود
                  هر دم از دیده فرو می ریزد...

ارغوان
 این چه رازی ست که هر بار بهار
با عزای دل من می آید؟...

ارغوان، پنجه ی خونین زمین!
دامن صبح بگیر
وز سواران خرامنده ی خورشید بپرس
کی بر این دره ی غم می گذرند

ارغوان، خوشه ی خون!
بامدادان که کبوترها
بر لب پنجره ی باز سحر غلغله می آغازند
جان گل رنگ مرا
بر سرِ دست بگیر
به تماشاگه پرواز ببر

ارغوان، بیرق گلگون بهار
تو برافراشته باش
شعر خونبار منی
تو بخوان نغمه ی ناخوانده ی من
ارغوان، شاخه ی همخون جدامانده ی من...

اينجا برای از تـو نـوشـتـن هوا کم است
دنيا برای از تـو نـوشـتـن مــرا کم است

سالی گذشت باز بهار شد نيامدی...