من به هر كشوری از عشق نبودم رسوا
گر به هر مجلسی از حسن تو افسانه نبود!

اين همه دلتنگی من رو می کشه آخر...

دل از همه گسسته ام، آينه ای شکسته ام
آه شکسته تر مخواه آينه ی شکسته را...

ای در سر هر كس از تو سودای دگر
در راه تـو هـر طـايــفـه را رای دگـر
چـيـزی ز تـو هـر كـســـی تمـنـا دارد
مــا جــز تـو نــداريــم تــمــنـای دگــر

...Wish you were here

در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز
چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

ای خانه شهری نگهت برده به يغما
در شهر دلی كو كه در او خانه نكردی

تا گنج غمت را سر ويرانی دلهاست
يك خانه دل نيست كه ويرانه نكردی

از حال شكست دلم آگاه نگشتی
تا زلف شكن بر شكنت شانه نكردی

تنها نه من از عشق رخت شهره شهرم
صاحب نظری نيست كه افسانه نكردی

نازم سرت ای شمع كه شهری زدی آتش
وانديشه ز دود دل پروانه نكردی

با چشم تو محرم نشدم تا به نگاهی
بيگانه‌ام از محرم و بيگانه نكردی

ای آن كه به مردی نشدی كشته ی جانان
دردا كه يكی همت مردانه نكردی

دل تنگ شدی عاشق خسته مگر امروز
از دست غمش گريه مستانه نكردی؟...

اين دل بدون ديدن تو دل نمي شود...

گل كه می خری خوب است.
برای من نيست؟
                    نباشد؛
همين كه رختمان زير يك آفتاب خشك می شود كافی ست.
دلخوشم به اين حماقت شيرين

منم ان شکسته سازی که تواش نمی نوازی
که فغان کنم ز دستی که گسسته کار ما را

كی شكيبايی توان كردن چو عقل از دست رفت
عـاقـلی بايـد كـه پـای انـدر شكـيبايـی كـشد

نه ستاره می شوم،
                   نه پرنده،
می میرم!

باز هم اين چشم ابری با من است
خانه و فانوس اشکم روشن است

بی عمر زنده ام من و اين بس عجب مدار
روز فراق را که نهد در شمار عمر؟!...