چه بی تابانه می خواهمت
                 ای دوريت آزمون تلخ زنده به گوری...

وقتست اگر از پای درآيم كه همه عمر
باری نكشيدم كه به هجران تو ماند...

چقدر بايد  گريه کنم، چرا منو نمي بری؟!...

ای يـاد تـو آفـت سـكـون دل مـن
هجر و غم تو ريخته خون دل من
من دانم و دل كه در فراقت چونم
كس را چه خبر ز اندرون دل من؟!

ز تو دارم این غم خوش به جهان ازین چه خوشتر
تو چه دادیم که گویم که از آن به‌ام ندادی

چه خیال می‌توان بست و کدام خواب نوشین
به ازین درِ تماشا که به روی من گشادی

تویی آن که از تو خیزد همه خرمی و سبزی
نظـر کـدام سـروی؟ نفـس کـدام بـادی؟

همه بوی آرزویی مگر از گل بهشتی
همه رنگی و نگاری مگر از بهار زادی

ز کدام ره رسیدی ز کدام در گذشتی
که ندیده دیده رویت به درون دل فتادی

به سر بلندت ای سرو که در شب زمین‌کن
نفس سپیده داند که چه راست ایستادی

به کرانه‌های معنی نرسد سخن چه گویم
که نهفته با دل من تو چه در میان نهادی

من نه تنها بر سر سودای او افسانه‌ام
هوشمندان را از اين افسانه افسون كرده‌اند

بیا که نام تو را عاشقانه بگذارم
کنار جمله ی زیبای دوستت دارم...

پی نوشت : دلتنگم معنا. دلتنگت ام...

آری عـجـب نبـاشـد گـر در دلـم نـيـایـی
در كلبه ی گدايان سلطان چه كار دارد؟

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست...

زمين از خواهش بی انتهای سيب سرشار است
شکوفا شو شبی ای باغ عطرآگين بعد از اين

شکوفا شو که تلخ است اين چنين بی برگ و بر ماندن
کنار حسرت آن چشمه ی نوشين بعد از اين

تو می دانی چه تنگ ست آسمان بی فرصت چشمت
تجلی کن هلا چشم حقيقت بين بعد از اين

سکوت باغ را از عطر حوّل حالنا پر کن
تو را چشم انتظاريم ای بهار آيين بعد از اين

نگاه مهربانش را مگير از من خداوندا
مبادا بی اجابت ماند اين آمين بعد از اين....

حيران و سرگردانِ چشمت تا ابد باد
منظومه ی دل بر مدار روشنِ تو

ای کرده غمت غارت هوش دل ما
درد تو شده خانه فروش دل ما
رمزی که مقدسان از ان محرومند
عشق تو فرو خواند به گوش دل ما

من را به انتظار تو عادت نداده اند
معنا بيا که آمدنت ديرتر شده...

اگر خورشيد در مجلس نشيند
نپـنـدارم کـه همتـای تـو باشـد

نه ره گريز دارم نه طريق آشنايی
چه غم اوفتاده‌ای را كه تواند احتيالی

همه عمر در فراقت بگذشت و سهل باشد
اگـر احتمـال دارد به قـيامـت اتصـالی

چه خوشست در فراقی همه عمر صبر كردن
به اميد آن كه روزی به كف اوفتد وصالی

غم حال دردمندان نه عجب گرت نباشد
كه چنين نرفته باشد همه عمر بر تو حالی

چه نشينی ای قيامت، بنمای سرو قامت
به خلاف سرو بستان كه ندارد اعتدالی

دگر آفتاب رويت منمای آسمان را
كه قمر ز شرمساری بشكست چون هلالی

تو هم اين مگوی عاشق كه نظر گناه باشد
گنه‌ ست برگرفتن نظر از چنين جمالی

من ز دنيا خسته ام ای هستی ام ازهست تو

همچو موجم يک نفس آرام نيست
بــس کـه طـوفـان‌زا بـود دريــای دل

دگر به روی خود از خلق در بخواهم بست
مگر كسی که ز تو مژده ا‌ی فراز آرد...

دلم به گریه خونین ابر می سوزد
که باغ، خنده به گلبرگ ارغوانش نیست

چمن بهشت کلاغان و بلبلان خاموش!
بهار نیست به باغی که باغبانش نیست...

چه دل گرفته هوایی، چه پافشرده شبی
که یک ستاره لرزان در آسمانش نیست!

کبوتری که در این آسمان گشاید بال
دگر امید رسیدن به آشیانش نیست.

ستاره نیز به تنهایی اش گمان نبرد
کسی که همنفسش هست و همزبانش نیست!

جهان به جان من آنگونه سردمهری کرد،
که در بهار و خزان کار با جهانش نیست

ز یک ترانه به خود رنگ جاودان نزند
دلی که چون دل من رنج جاودانش نیست.

 خنده ات از ته دل...
               گريه ات از سر شوق...
                            نبود هيچ غروبت غمگين...

امسال بهار بی تو آغاز نشد
یک سال گذشت و باز اعجاز نشد
کی سین سلام بر لبت می شکفد؟
عید آمد و سفره ی دلم باز نشد...