ندانمت که اجازت نوشت و فتوی داد
که خون خلق بريزی مکن که کس نکند

اگر نصيب نبخشی نظر دريغ مدار
شکرفروش چنين ظلم بر مگس نکند

بنال عاشق اگر عشق دوستان داری
که هيچ بلبل از اين ناله در قفس نکند

روز و شب ها با خيالت گفتگوها کرده ام
زنده مجنون با اميد عشق ليلا مانده است

جای غم باد در آن دل كه نخواهد شادت

گل های ياس را
شب ها ميان بستر خود می پراکنم
آنگاه تا سپيده دم
انگار با توام!

من پروانه صفت پيش تو ای شمع چو گل
گر بسوزم گنه من نه خطای تو بود

عـلاج  درد مشـتاقان طبيـب عام نشناسـد
مگـر ليلی كند درمان غم مجنون شيدا را

گرت پروای غمگينـان نخواهد بود و مسكينان
نبايستی نـمود اول بـما آن روی زيبا را

چو بنمودی و بربودی ثبات از عقل و صبر از دل
ببايد چاره‌ای كردن كنون، آن ناشكيبا را

مرا سودای بت رويان نبودی پيش از اين در سر
وليكـن تا تو را ديدم گُزيدم راه سودا را

مـراد ما وصـال توست از دنيـا و از عقبـی
وگرنه، بـی شما قدری ندارد دين و دنيا را

چنان مشتاقم ای دلبـر به ديدارت كه گر روزی
برآيد از دلـم آهی بسوزد هفت دريا را

سخن شيرين هـمی گويد به رغم دشمنان عاشق
ولی بيمار استسقا چه داند  ذوق حلوا را؟

ای كـاش نكـردمـی نگـاه از ديده
بر دل نزدی عشق تو راه از ديده
تقصير ز دل بود و گناه از ديده
آه از دل و صد هزار آه از ديده

تــــو بازی دل بـــرده و ما باخـته ايم
چــــوگان تـو را گوی سر انداخـته ايم
هركس به دلش نقش تو پرداخته است
ما بی سر و دل با غم تــو ساخته ايـم