محو توام چنان که ستاره به چشم صبح
يـا شـبـنـم سـپـيـده دمـان آفـتـاب را

بی تابم  آن چنان که درختان برای باد
يا کودکان خفته به گهواره خواب را

بايسته ای چنان که تپيدن برای دل
يا آنچنان که بال  پريدن عقاب را

« حتی اگر نباشی می آفرينمت »
چونان که التهاب  بيابان سراب را

ای خواهشی که خواستنی تر ز پاسخی
با چون تو پرسشی چه نيازی جواب را