وقتی سکوت می کنی به تو ایمان می آورم...

asheghanehayeman — Thu, 14 May 2009 14:26:49 GMT

من دارم اینجا می میرم معنا؛ چرا حواست نیست؟!

asheghanehayeman — Mon, 20 Apr 2009 15:23:18 GMT

هربار که می آیم تا برایت بنویسم دست و دلم می لرزد. آخر من تو را بگذارم کجا بروم؟!...

با دست تهی آمدنم عیبی نیست/مپسند که با دست تهی برگردم...

asheghanehayeman — Wed, 11 Mar 2009 19:36:18 GMT

معنای من سلام
باز هم مسافر کویرت، عاشقت، مجنونت، بیقرار شده برایت؛ و دلتنگ... حالت خوب است معنا؟... تازگی ها چه خبر؟ بی خبر از دل دلواپس ما خوش می گذرد؟... از حال بی هوای من اگر بپرسی، خوبم و خراب. خوب خدا و خراب تو...
خوب خدایی که دوستم دارد. با تمام بدی هایم دوستم دارد. من هرچه بدتر می شوم، او مهربان تر. هرچه من رو می گردانم مهربانی اش فراگیرتر می شود تمام هستی ام را. خدایی که تنگ تر در آغوشم می گیرد هرچه من بیشتر دست و پا می زنم... هرچه بیشتر گلایه می کنم، گریه می کنم، بی تابی می کنم و خراب می شوم... خراب نبودن های تو. خراب تو که ندارمت... که باید باشی و نیستی... که از همیشه بیشتر باید باشی و نیستی... خراب لبخند تو که آرام دل آشوب من است... و چشم هایت که مرهمی ست بر تمام بیقراری هایم... من خوبم معنا... خوبم و خراب... خوب خدا و خراب تو...
دارم ستاره می شوم معنا... ستاره در حریم هوای حرمی که لایقش نیستم... خدایی که در این نزدیکی ست معنا، مرا دعوت کرده به خانه اش... خانه ای که جای فرشتگان است و پاکان... که نمی دانم چرا، چطور، به کدام اجازت می خواهد راهم ببرد به آنجا؟!... آنجا محل گذر فرشته هاست... فرشته هایی که مشق شب شان تکرار پاکی توست... مرا بی تو چطور راه می دهند آنجا؟... مرا که بدم، تاریکم، سیاهم. که اگر دوست داشتن تو روشنی ام نشود خودم هم خودم را گم می کنم بس که درگیر شده ام در پیچ و تاب های دنیا... من لایق نبودم معنا... به مسجدالحرام پا گذاشتن لیاقت می خواهد معنا... کار هر کسی نیست... تو باید آنجا بروی... تو که خوبی... که پاکی... چون منی روسیاه را چه به ملاقات خدا رفتن؟... اما دعوت کرده مرا خدا... دستم را گرفته که پا به پا ببرد به خانه اش... تو که نازنین ترینی معنا دعا کن که لایق باشم برای نفس کشیدن در پاکی بی حد و مرز هوای آنجا. دعا کن می رم پاک برگردم. دعا کن رفتنم مثل خیلی از رفتن ها خالی نباشد. دعا کن طوری برگردم که خودم شرم نکنم از دیدن تصویر خودم توی آینه. دعایم کن معنا... همه که به خوبی تو نیستند نازنین دلم... تو ماه باش، خورشید باش، آسمان باش؛... من اما دارم ستاره می شوم... دعا کن که ستاره ای خاموش نباشم...

پی نوشت : چیزی قریب به 50 ساعت دیگر من پرمی کشم برای پرنده شدن در ملکوت آسمان حرمی که آرزوی کوچک و بزرگ است. بدین وسیله از تمای دوستانی که به هر طریقی پا به خلوت دلتنگی های من گذاشته اند، چه آنان که آمده اند و ماندنی شده اند و می آیند هنوز هم، و چه آنها که یک بار گذرشان افتاده و فراموش کرده اند بعد طلب بخشش می شود. لطفا حلال کنید مسافر کویر را تا حقی از کسی برگردنش نباشد و منت خدایی که در این نزدیکی ست تمام شود بر او. یاد همه ی دوستان خواهم بود، اگر که خدا قبول کند...

بغض گلوگیر

asheghanehayeman — Wed, 11 Mar 2009 19:27:33 GMT

کسی مسير خدا را به من نشان بدهد
دل سياه مرا دست آسمان بدهد

درون پيله ی سردرگمی اسيرم، آه!
کسی برای پريدن، به من توان بدهد

به دشت خيره شدم تا مگر که قاصدکی
نشانه ای به من از يار مهربان بدهد

و کاش رنگ غزلهای ناسروده ی من
بهار شعر مرا، شور ناگهان بدهد

هزار بيت به وصفش قصيده می خوانم
اگر که بغض گلوگير من امان بدهد

من از حکايت آشفتگی پرم، اما
کجاست او که مرا جرات بيان بدهد؟

هميشه منتظرم تا عزيز خوش خبری
خبر ز آمدن او دوان دوان بدهد

چه سرد مرده ام اينجا، کجاست دستی که
به بند بند وجودم دوباره جان بدهد؟...

asheghanehayeman — Sat, 07 Mar 2009 19:59:28 GMT

دلم جدا ز تو دل نيست قطره‌ای خون است...

asheghanehayeman — Fri, 06 Mar 2009 21:34:18 GMT

بالی از اشک،
بالی از سکوت،
هفت دل بغض
بر گلويم روييده است.
يک نفر
مشت مشت
بر تنهايی ام
دلشوره می پاشد.

شهر به شهر و کو به کو

asheghanehayeman — Thu, 05 Mar 2009 22:36:08 GMT

شهر به شهر و کو به کو در طلبت شتافتم
خانه به خانه در به در جستمت و نیافتم
آه که تار و پود آن رفت به باد عاشقی
جامه تقویی که من در همه عمر بافتم
بر دل من زبس که جا تنگ شد از جدائیت
بی تو به دست خویشتن سینه‌ی خود شکافتم
از تف آتش غمم صدره اگر چه تافتی
آینه‌سان به هیچ سو رو ز تو برنتافتم
یک ره از او نشد مرا کار دل حزین روا
عاشق اگرچه عمرها در ره او شتافتم

asheghanehayeman — Wed, 04 Mar 2009 20:43:52 GMT

هرکجا شرح صفای تو دهند
آب آبـی شـود از حـيـرانـی

asheghanehayeman — Mon, 02 Mar 2009 14:28:43 GMT

تو نباشی کی بگيره خستگی رو از تن من؟!...

اعترافات عاشقانه 32

asheghanehayeman — Mon, 23 Feb 2009 14:41:59 GMT

مهتاب × شب ≠ معنا
بهار + باران ≠ معنا
خورشید + نور × روشنی ≠ معنا
آسمان + ماه ^{ستاره ها} ≠ معنا

نمی شود معنا! جور درنمی آید! هرکار می کنم هیچکدام از این معادله ها جفت و جور نمی شوند! تو در نمی آیی! هرچه کم و زیاد می کنم جواب هیچکدامشان تو نمی شوی!...
در نظر منی، اما من هیچ جوری نمی توانم توضیح بدهم تو را. هرچه فکر می کنم هیچ کلمه ای، واژه ای، راهی پیدا نمی کنم که بشود تو را شرح بدهم یک جوری که بفهمند این زمینی ها. تو خوبی معنا، پاکی، بزرگی، اما وسعت این همه را نمی توان تصویر کرد... تو در کلمه جا نمی شوی... آنقدر بزرگی که عرش و هفت آسمان هم برای اندازه گیری ش کم است؛ چه رسد به واژه و من!...
دیشب، باز هم من بودم و جمع غریب آشنایانی که نمی شناسمشان. همه بودند... بزرگ و کوچک دور هم نشسته بودند حرف می زدند، می گفتند، می خندیدند. آخر یکی دوتا مهمان عزیز آمده اند این روزها از راه دور. می خواهند همه این یکی دور روز را که هستند دور هم باشند. هیچکس اما حواسش به من نیست... هیچکس حواسش نیست که من چقدر دلم می گیرد بین این آدم ها وقتی که تو نیستی... هیچکس نمی فهمد پشت لبخند من بغضی ست که می خواهد راه خودش را باز کند و باران شود روی گونه هایم... زمین و زمان هم که یکجا جمع بشوند به کار من نمی آیند وقتی تو نباشی. هیچ کدام این آدم ها که تو نمی شوند معنا... گیرم که تمام آدم های دنیا گرد هم بیایند، من تو را می خواهم. هوای دل گرفته ی من آفتاب چشمان تو را کم دارد. این ابرها هرچقدر هم که می بارم باز نمی شوند از هم. معنا، من بی تو می میرم! نمی توانم درک کنم این نبودن هایت را... نمی شود که کنار بیایم با جای خالی ات میان این آدم هایی که دوستم دارند انگار؛ و من هم شاید... فرض کنیم که خوب باشند همه ی این آدم ها، به خوبی تو که نمی شوند... نگاه هیچکدامشان که پر نمی کند جای خالی آسمان چشمان روشن تو را... لبخند تورا، حتی شبیه اش را هم نمی شود پیدا کرد میان این همه خنده های بی دلیل... معنا چه کرده ای با من؟!... کجا برده ای دلم را؟!...
معنا... معنا... معنا...
معنای خوب نازنین من... چقدر دلم تنگ شده برایت معنا... چقدر تنهاترم از همیشه این روزها... هوای بغضم باران نمی شود بی تو... من دلم می خواهد توی آغوش نازنین تو ببارم... من دلم می خواهد تو را بی هیچ کلامی در آغوش بگیرم و ببارم... و ببارم... و ببارم... آنقدر که خدا هم دلش بسوزد برای من. که دیگر نگیرد تو را از من. معنا... من تو را کم دارم... کم دارمت و می دانم که کمم برای تو... می دانم معنا... می دانم که تو باید شانه به شانه فرشته ای از آسمان بیاستی اگر که لایقت باشد... چقدر تو خوبی معنا... چقدر خوبی... که آسمان هم با تمام عظمتش مات مانده از تصور حجم لطافت پاک روح خدایی ات... چقدر تو خوبی معنای من... چقدر خوبی... ثریای نگاه من هیچگاه به گرد روشنی ات هم نمی رسد، می دانم تاریکم اما دوستت دارم معنا... توضیح نمی خواهد این عبارت! من دوستت دارم معنای من. «دوستت دارم» های تو قد جمله نمی شوند. من اما دلم می خواهد که تو بدانی. دوست دارم به تو نشان بدهم وسعت احساسم را. معنا، این «دوستت دارم» ها بی تو که ارزشی ندارند! تا به پای تو ریخته نشوند که معنا نمی گیرند!... این «دوستت دارم» ها مال تواند... برای تواند... گیرم که نشنوی شان، من اما دلم می خواهد بنویسم که تو معنای منی... که چقدر عزیزی برای من... که من هیچم بی تو...
من اندازه ی از تو نوشتن هم نمی شوم حتی؛ عاشقانه های بی سر و ته ام را به وسعت نگاهت ببخش معنا... من فقط دلم می خواهد تکرار کنم که «دوستت دارم»...